Alken

Nieuwe cafébazen willen volks karakter van De Ton behouden

In de Ton, het fiets- en eetcafé op het Laagdorp, hartje Alken, heeft sinds kort nieuwe uitbaters. Roberto Bastiaens (45) en zijn vrouw Tina Vanlangenacker (47) willen dat het een volkscafé blijft. En met hun komst is ook Sloppy Joe weer helemaal terug van weggeweest. Het pikante broodje gehakt was ooit razend populair en doet nu zijn herintrede.

Alken, 20/01/’22 – Rudi De Cock

Roberto en Tina wonen 20 jaar in Alken. Tina is er ook geboren. “We zagen onze kans schoon om mijn droom eindelijk waar te maken”, steekt Roberto van wal. “Als jonge kerel zat ik hier graag aan de andere kant van de toog. Maar met twee kleine kinderen in huis heb ik toen mijn droom om een café te runnen netjes opgeborgen. Ik heb 30 jaar in de automobielsector gewerkt en verving autoruiten. Toen onze twee dochters hier een tijd geleden vakantiejob deden bij Marino, de vorige uitbater, kwam hen ter ore dat die wilde stoppen.” Senna (17) en Emy (16) wilden gerust hun ouders mee helpen in een café. “Dankzij onze dochters komt mijn droom nu helemaal uit! In ons eigen dorp nog wel! We kennen hier zoveel mensen. We willen er echt voor gaan, hard werken en de klanten vriendelijk bedienen.”

De comeback van Sloppy Joe

De reacties van de klanten zijn unaniem positief. “Je merkt dat ze hun zaak ter harte nemen en ze zijn heel vriendelijk”, zijn veelgehoorde reacties. Ook Ingrid en Ludo Buelens komen er vaak over de vloer, de kinderen van ‘Rik van de Ton’ met wie het allemaal begon. Ingrid vertelt: “Mijn vader was loodgieter in de brouwerij en kreeg van de bazen het aanbod om het café uit te baten. Daar is hij, samen met ons mama Suzanne, in 1955 mee begonnen. Ze brachten een recept mee dat ze in Amerika van vrienden hadden gekregen, Sloppy Joe. Het werd hét handelsmerk van het café. Broer Ludo vult aan: “Wij noemen het hier Slappe Joe, oep z’n Alkens! Van heinde en ver kwamen ze dat hier eten. Ons ma durfde het extra pikant te maken zodat de klanten grote dorst kregen en daarna veel cristallekes dronken.” De vorige uitbater zag het niet zitten maar Roberto en Tina gunnen Slappe Joe een comeback. Tina verzorgt de keuken: “We bieden ook spaghetti aan, en andere snacks, waarom dan niet de Slappe Joe voorzien? Ik heb het geheim van het recept gekregen. Het is een krokante sandwich met daartussen veel rundsgehakt, aangevuld met gemengd gehakt, een pikante saus van tomatensap, hot chilisaus en het wordt sterk gekruid, en daar bovenop leggen we een knackworst. De saus maken we op voorhand want dat duurt gemakkelijk 3 uren. Het wordt geserveerd met mes en vork.” Herbert (61) en Lambert (62) zijn grote fan van het gerecht. Herbert: “Ik kom hier al 45 jaar en ik eet het graag. Als ik echt wil zweten eet ik er twee op!” Lambert vindt de Slappe Joe fantastisch lekker. “Ik sla geen dag over”, klinkt het enthousiast.

De enige echte Slappe Joe komt overgewaaid vanuit de States

Koers op rollen

De comeback van het café met het krokante broodje doet bij de Alkenaren herinneringen naar boven komen. “Het carnaval was erg succesvol”, weet Ludo. “Het café werd op voorhand leeggemaakt. Zelfs de gordijnen werden eraf gehaald want het ging er hevig aan toe tot ’s morgens vroeg.” Legendarisch is ook de koers op rollen. Vaste klant Paul: “Die werden in de jaren ’70 georganiseerd in de sporthal. Rik van de Ton zocht klanten die voor zijn café wilden koersen. De beloning? Twee pinten en één Sloppy Joe. Meer niet, want ’s anderendaags moest ik weer die fiets op”, lacht Paul. “Alkenaar Jean ‘Janneke’ Wijnants heeft toen het wereldrecord gehaald”, glundert Jos Boiten. En hij weet meer: “Ik verving eind jaren ’60 regelmatig de gemeentesecretaris. Elke woensdag was het schepencollege en na afloop ging ik mee naar de Ton omdat de burgemeester, de schepenen en de hoofdonderwijzer er tot twee uur ’s nachts gingen kaarten. Ik heb er veel pinten verloren”, lacht hij. “Onze ouders hebben 30 jaar hard gewerkt in de Ton. Ik vind het fijn dat deze mensen de traditie van volkscafé hier verder zetten”, besluit Ingrid ‘van de Ton’ Buelens.

Ludo en Ingrid “van de Ton”